بگذار  بال و  پر  بزنم  در  هوای تو

ای  واژه  واژه ی  غزلم   مبتلای  تو

تا پا  گذاشتی تو بر این کوچه ی  دلم

گل  داد  بوته  بوته ی شعرم  برای تو

با من  بهار  باش که  پاییز بخت  من

سبز و پر از شکوفه شود پا به پای تو

گفتی  برقص  با  من و  تا  انتها  بیا

باشد به روی چشم ولی  با  دعای  تو

امروزهای  با  تو برایم غنیمت  است

دارد عجیب  می شود  این ماجرای تو

این شادی تو...شیطنتت .خوب بودنت

آن   قفل   چشمهای  شب   ابتدای  تو

من آدمم  ولی   تو  گمانم   فرشته ای

پر می کشم به  قاف تو با  بالهای  تو

پس  می دهم  تمامی  خاک بهشت را

با حوریان  با کره اش  در  ازای  تو

ه. مبهوت (دیوارها کلید نمی خواهند)

 هر گل سرخ هوسناک خزان می بیند

 جاده ها پر شده از تیر و کمان می بیند

آیه ای سهم بشر گشت ز روز ازلی

  این بشر پاسخ هر عیب و بری می بیند

     نه که آدم ز غشمشم شده هم صحبت مار

   همه نسلش به ابد خبط و خطا می بیند

          پس هر سختی آن وعد اله می بیند    

                                                                                                           سایه

برو از فکر من بگذر

ازین حسی که ویرونه

ازین عکسی که جا مونده

روی دیوار این خونه

برو شاید تو تقدیرم

کشیدن خط تنهایی

ندیدم تا به امروزم

کسی را جز رد پایی

که غرقه خون من می رفت و می زد

 بر سرای دل

قدم هاشو به سنگینی

برو اینجا که راهی نیست

ببین احساسمو کُشتم

درونم آهَمو شُستم

رسیدم رو به بن بستم

برو از عشق من بگذر

ازین حسی که ویرونه

ازین قلبی که جا مونده

هرچند که برون شعله ی گرمای کویر سوزان است

خانه ام سرد است و بهاری

من چه می فهمم کودکی پای بر آتش دارد

پابرهنه شاید دخترک گل به دلی میکارد

پای من وقتی روی شبنم هاست

من چه می فهمم باز

باران نیست

برفی نیست

آبی نیست

من چه میفهمم، دست مردی  پیر

 بین شوره زار

بر زمین عشق میکارد

من فقط میفهمم ننشیند زخمی روی دست من

من چه میفهمم صورتی سوزان است

زیرهرم این خورشید

من فقط میفهمم نرخ سکه چند است

نکند چشم به بالا دارد

من چه می فهمم کودکی پای بر آتش دارد

فال  امروز دلش را نخریدم زیرا

لحظه ای دست به گرما باید

من فقط می فهمم رد شوم آرام

سر بجنبانم باز

     پوسیده دلی دارم

    آشفته به بازاری

    یک جیب پر از عشقم

    یک جیب پر از خالی

    امروز خریدارم

     فردا تو می دانی

     بازار بدی دارم

    هر چند خریداری

     در خالیه احساسم

     احساس پری داری

     هر چند که بیمارم

      تو چند خریداری؟

محاله باشم و بازم کنارت ساده ویرون شم

میگی هستم

میگی باشم منم هر دم

تو این روزا که ویرونم

تو این روزا که بر بادم

چه فرقی میکنه باشم

تو بردی ساده از یادم

چرا باید که برگردم

همه ترست رو می فهمم

و میدونم که محکومم

نه با حس تو می مونم

نه با عشق یکی دیگه

خیالت باشه آسوده

نمی بینی که دلگیرم

نمی فهمی که فریادم

محاله عاشقم باشی

کنارت حس بودن نیست

محاله باشم و بازم کنارت ساده ویرون شم

محاله عاشقم باشی

وقتی  مُردم

در  بلندترین  نقطه

در  کوهی  گمشده  از  جنس  نور

به  خاک  نسپارید

رهایم  کنید  زیر  درخت  بیدش

تا  به  هم  آغوشی  آفتاب  و  مهتاب  آغوشم

تا  نسیم  دست  در  دست  گیسوانم

نوازش  کند

روح  سر خورد ه ی   مرا

و  در  گوشم  پیغام   دوستی  بخواند

رهایم  کنید

تا  شاید  پلنگی  گرسنه

از  میزبانیم

اندام  نحیفش  جان  بگیرد

و  راهش  را  ادامه  دهد

برای  یافتن  ماه  آرزوهایش

وقتی مُردم.................

کجا پنهان شوم گاهی

ازین احساس عریانی

ازین عشقی که فردایش

نهایت؛

بی سرانجامی

کجا پنهان شوم وقتی

کنارت دل نمی بازم

نمیخواهم دو بالت را

برای حس پروازم

کجا پنهان شوم وقتی

همه تقدیرم آشفته

توی دل بازی شعرم

کجا گم کرده ام آیا

 نگاه مهربانت را

که مجرم می شوم اکنون

 بدون جرم وبی قانون

 هزاران دشت بی وصله

 هزاران جامه ی عریان

  کجا کِشتی تو بذرت را

  که من اینگونه خشکیدم

  کنار بغض همسایه

  کنار بید  بی سایه

  کجا عریان شوم حسی

  کجا لرزان شوم قلبی

 که تو گم گشته ای اکنون

  میان غیر ممکن ها

  میان فرض و ساکن ها

  کجا گم کرده ام آیا

    تمام ناتمامت را

  کجا گم کرده ام امروز

                  می نویسم آرام ، آرام........

       تا سیاه کنم تمامی سیاهی های دنیایت را

                  چه معصومانه فریاد میزدی

                              ( فال)

 من فال امروزم را از دستان کوچک تو می خوانم

                که پر از عشق است و امید

 و به تلخی قهوه ی تمامی قهوه خانه های شهر می نویسم